مسئولیتهای پدری
نازنین کیانی فرد
اصل خبر: امسال از سوی مجمع سازمان ملل متحد، در روز جهانی خانواده (26 اردیبهشت ماه) نقش پدر در خانواده مورد تاکید قرار گرفت.
موضوع از چه قرار است؟ نقش پدر در خانواده و ضرورت مسئولیت پذیری وی در چالش های همراه آن، با عنوان «پدران و خانواده ها و مسئولیت هایشان» امسال مورد نظرِ روز جهانی خانواده بود.
تحلیل موضوع: امسال که ذهن جامعه جهانی معطوف و مشغول مسئولیت پدرانه در خانواده شده است، بهتر است قدری این جریان جهانی را در لابه لای قوانین پدرسالانه نیز جستجو کنیم. خشونت قوام یافته ای که از برخی پدرانِ مسئول، جانیانی ساخته که به بهانۀ عدم امنیت در جامعه، دختران خود را برای مدت 24 سال در زیرزمین افکار بیمارگونه خویش محبوس می دارند و یا پدر ی که زن خود را در اقدامی جنون آمیز کشته و سپس به زندگی دختر چند ماهۀ خود، آنهم به دلیل آنکه ممکن است سرنوشتی مشابه دیگر زنان گناهکاری داشته باشد که او در ذهن خود ساخته و پرداخته، پایان می بخشد. قانونی که پدرانِ جنایتکار را از قصاص معاف می سازد و یا عرف و عادت خود ساخته ای که جواز قتل و یا محرومیت از حق انتخاب دختران در ازدواج را صادر می کند و یا آنانی که فرزندان خود را به اشکال گوناگون تنبیه یا شکنجه کرده و یا از حق تحصیل محروم می سازند؛ این نمونه ها، جملگی یادآوری اهمیت و ضرورت این مسئولیت خطیر و چالش های پیش روی آن است. از زمان پیوستن ایران به کنوانسیون حقوق کودک در سال 1372و تنظیم پیمان نامه ای به سود کودکان و قانون حمایت از کودکان و نوجوانان و جرم انگاری پدیده کودک آزاری از سال 1381 تاکنون، مدت زیادی نمی گذرد. البته نقش پدرانی که به دلایل گوناگون در زندان ها محبوس هستند را نباید در این چرخۀ مسئولیت پذیری از یاد برد. ضایعات روانی ای که فرزندانِ این زندانیان در فراق پدرانشان در خانه و خارج از خانه تحمل می کنند، می تواند اثرات مخربی داشته باشد؛ تا حدی که این بیگانگی، از آنان، مجرمان دیگری بسازد.
از این رو، بهتر است به موازات بررسی نقش های محوری پدران در خانواده، به تفکیک نقش های مثبت و منفی این مسئولیت پذیری نیز نظری جدی و موشکافانه بیافکنیم تا الگوی جدیدی را به دور از نقش های کلیدی و دیرینۀ نظام پدر سالاری -که گاهی رنگ و لعاب قانونی نیز به خود می گیرد- پیش رو داشته باشیم.
تکمله: ما امیدواریم، سال آینده در روز جهانی خانواده، شاهد کاهش نسبی آمار کودک آزاری باشیم، تا پسرِ خطاکار، نشانی از پدر خطا کارش نداشته باشد و بیگانه با خشونت ها و سهل انگاری های والدینش باشد؛ شما چطور؟
